چه فرقی بین شتابدهنده ها و مراکز رشد وجود دارد؟


  • تاریخ: 1395-7-22
  • دسته: دسته بندی وبلاگ

شتاب‌دهنده‌ها، تشخیص شکست یا موفقیت نهایی یک شرکت نوپا را سرعت می‌بخشند در حالی که مراکز رشد درصدد کمک به شرکت‌هایی هستند که امکان رشد و شکل‌گیری در فضای رقابتی و پرتنش بازار ندارند.


معیارهای موفقیت مرکز رشد یا شتاب‌دهنده کم و بیش مشابه است و مهم‌ترین آنها شناسایی و رشد‌دادن شرکت‌های نوپایی است که از سوی بازار اسقبال می‌شوند و می‌توانند سرمایه‌گذار مناسب پیدا یا خروج موفقی را تجربه کنند. تعدادی از آمارهای موفقیت که مدیران شتاب‌دهنده‌های برتر آمریکا بر آن اتفاق دارند عبارتند از: ارزش مالی شرکت‌ها بعد از «خروج» (یا نخستین دوره قیمت‌گذاری)، درصد شرکت‌هایی که موفق به «خروج» می‌شوند، سهمی از اعضا که پس از پایان دوره موفق به جذب سرمایه شدند و متوسط سرمایه جذب‌شده از طرف شرکت‌های عضو پس از فارغ‌التحصیلی. 

در حالی که مراکز رشد از پیش رایج بوده‌اند، شتاب‌دهنده‌ها پدیده‌ای نوظهور است. مربی‌گری و کمک‌های مشاوره‌ای در شتاب‌دهنده‌ها به‌صورت مدون و مداوم صورت می‌گیرد؛ درحالی‌که خدمات یک مرکز رشد می‌تواند به ارائه یک فضای مشترک اداری با اجاره کم محدود باشد. زمان‌بندی ورود و خروج شرکت‌ها به شتاب‌دهنده بر مبنای دوره‌های ثابت از پیش‌تعیین‌شده است. برخلاف مرکز رشد که به‌طور مستمر می‌تواند پذیرای کارآفرینان جدید باشد. منبع درآمد مراکز رشد عموماً اجاره و دستمزدی است که بابت مکان و خدمات مشاوره‌ای می‌گیرند

یک شتاب‌دهنده با سرمایه‌گذاری در شرکت‌های هر دوره و پرداخت حقوق به کارمندان آنها بخشی از سهام آتی شرکت‌ها را در مالکیت خود می‌گیرد. از مهم‌ترین تفاوت‌های شتاب‌دهنده، نوع نگاه آنها به آینده کسب‌و‌کار یک شرکت نوپاست. در انتهای دوره کوتاه‌مدت دوره شتاب‌دهنده، هر یک از اعضا به نقطه‌ای می‌رسند که می‌توان گفت در بلندمدت موفق خواهند بود یا شکست می‌خورند

شتاب‌دهنده‌ها تشخیص شکست یا موفقیت نهایی یک شرکت نوپا را سرعت می‌بخشند در حالی که مراکز رشد درصدد کمک به شرکت‌هایی هستند که امکان رشد و شکل‌گیری در فضای رقابتی و پرتنش بازار  ندارند. شتاب‌دهنده‌ها این شرکت‌ها را با این واقعیت‌ها روبه‌رو کرده و کارآفرینان را به این وامی‌دارند که کسب‌و‌کار خود را امکان‌سنجی کنند.

مراکز رشد اغلب وابسته به دولت بوده و معمولا سهام نمی خواهند و بیشتر تمرکزشان بر پذیرش و ارائه کمک به استارتاپ هایی است که در راستای اولویت های سیاست تحقیقاتی یا اجرایی دولت ها فعالیت می کنند مانند نانوتکنولوژی، پزشکی و سلامتی، صنایع سبز، رفاه اجتماعی، شرکت های محصول محور و … اما شتابدهنده ها توسط شرکت های خصوصی، تامین سرمایه و اداره می شوند و تمرکزشان بر استارتاپ هایی است که در حوزه کاری آن شرکت ها مرتبط باشند. شتابدهنده ها در ازای بخشی از سهام استارت آپها، سرمایه، مشاوره و آموزش برای مدت زمانی محدود، حدود 3 یا 6 ماه ارائه می نماید. شتابدهنده ها به دلیل کیفیت بالای مربیان و تیم های استارتاپ تحت پوشش، و ارزشی که به آن شرکت های نوپا اضافه می کنند، مورد توجه قرار گرفته اند. ارزش مهم پذیرفته شدن در یک شتابدهنده برای یک کارآفرین از آموزش ها، مشاوره مربیان و تشکیل شبکه های ارتباطی سرچشمه می گیرد.

تعداد اینگونه برنامه های شتابدهنده در سالهای اخیر در کشورهای آمریکا و تبع آن در کشورهای اروپایی به سرعت افزایش یافته است. برای مثال در سال 2005 درآمریکا تنها شتابدهنده YCombinator بود اما امروزه ده ها شتابدهنده بزرگ و کوچک در زمینه های مختلف، سالانه بر روی هزاران استارتاپ در آمریکا سرمایه گذاری می کنند که تعدادی از شرکت های بزرگ امروزی مانند DropBox و Twitter نتیجه خروجی های موفق چنین برنامه هایی هستند.